Ή αλλιώς ήρθε η ώρα για την Εθνική μας Ομάδα μπάσκετ να αποδείξει ότι είναι...σφυρηλατημένη από γερό μέταλλο. Ο μεγάλος αγώνας με τον κακό μας δαίμονα πλησιάζει...
Οι διεθνείς μας εμφανίζονται τα τελευταία 24ωρα αποφασισμένοι, ωστόσο δεν φτάνει μόνο αυτό. Στο μπάσκετ εκτός από αποφασιστικότητα, πρέπει να έχεις και σαφή στρατηγική και σύστημα - κάτι που δυστυχώς μέχρι τώρα η Εθνική μας δεν έχει δείξει. Είναι προφανές πως ο Γιόνας έχει περάσει (ή τουλάχιστον προσπαθεί να περάσει) μια διαφορετική φιλοσοφία στην ομάδα μας, ένα μπάσκετ πιο επιθετικό και πιο γρήγορο, που στηρίζεται πολύ στο στοιχείο του αιφνιδιασμού. Στον αντίποδα, δεν έχουμε δει ακόμη την περίφημη ατσάλινη άμυνα που τσάκιζε κόκκαλα στις προηγούμενες διοργανώσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήταν πολλές οι περιπτώσεις που μόλις ο αντίπαλος έπαιζε ζώνη (είτε κανονική είτε προσαρμογής), οι παίκτες μας πάθαιναν black-out.
Οι διεθνείς μας εμφανίζονται τα τελευταία 24ωρα αποφασισμένοι, ωστόσο δεν φτάνει μόνο αυτό. Στο μπάσκετ εκτός από αποφασιστικότητα, πρέπει να έχεις και σαφή στρατηγική και σύστημα - κάτι που δυστυχώς μέχρι τώρα η Εθνική μας δεν έχει δείξει. Είναι προφανές πως ο Γιόνας έχει περάσει (ή τουλάχιστον προσπαθεί να περάσει) μια διαφορετική φιλοσοφία στην ομάδα μας, ένα μπάσκετ πιο επιθετικό και πιο γρήγορο, που στηρίζεται πολύ στο στοιχείο του αιφνιδιασμού. Στον αντίποδα, δεν έχουμε δει ακόμη την περίφημη ατσάλινη άμυνα που τσάκιζε κόκκαλα στις προηγούμενες διοργανώσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήταν πολλές οι περιπτώσεις που μόλις ο αντίπαλος έπαιζε ζώνη (είτε κανονική είτε προσαρμογής), οι παίκτες μας πάθαιναν black-out.
Δεν προσπαθώ να κατηγορήσω κανέναν. Άλλωστε το έχω πει και θα το πω όσες φορές χρειαστεί, πως αυτή η ομάδα έχει καταφέρει όσα δεν έχουν καταφέρει όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες αθλητές μαζί. Μας έχει κάνει αμέτρητες φορές υπερήφανους και θα είναι πάντα στην καρδιά μας. Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός "Επίσημη Αγαπημένη"...
Ωστόσο, προβληματίζομαι έντονα για το γεγονός πως ακόμη δεν έχουμε δει το μπάσκετ που μπορεί να παίξει αυτή η ομάδα και δεν αναφέρομαι φυσικά στις διαστημικές εμφανίσεις του Ακρόπολις...Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για το "τις πταίει", αλλά παραμένουν μόνο εικασίες. Υπάρχει εκνευρισμός από το...ξυλίκι με τη Σερβία; Οι παίκτες μας είναι "σκασμένοι"; Το στυλ τρέχω-τρέχω-τρέχω δεν μας ταιριάζει τελικά; Ίσως, αλλά ίσως και όχι...
Θα σταθώ μόνο στις περιπτώσεις που αντιμετωπίσαμε άμυνες ζώνης, που παραλίγο να μας...κλείσουν το σπίτι. Ελάχιστες φορές είδα κάποια στρατηγική αντιμετώπιση της ζώνης. Δεν είδα την μπάλα να περνάει στους ψηλούς, ώστε η ζώνη να κλείσει και να ελευθερωθεί το τρίποντο. Δεν είδα split out με διεισδύσεις. Δεν είδα ακροβολισμούς των περιφερειακών και αστραπιαίες πάσες. Στον αντίποδα, δεν είδα επιθετική άμυνα που θα σου δώσει την ευκαιρία να φύγεις στον αιφνιδιασμό.
Όπως και να'χει όμως, λατρεύουμε αυτήν την ομάδα και θα τη στηρίζουμε μέχρι τέλους - είτε επιστρέψει με μετάλλιο, είτε αποκλειστεί ακόμη και από τους "16". Είναι η Επίσημη Αγαπημένη μας...!!!
Καλή μας επιτυχία το Σάββατο με τους Ισπανούς!
Αναρτήσεις
0 Response to "No Guts...No Glory!"
Δημοσίευση σχολίου